پایش وب
برای مانیتورینگ یا همان پایش وب سایت ها و خبرگزاری ها چه پیشنهادی دارید؟ علاوه بر لزوم اطلاع از اخبار و اطلاعات منتشر شده در وب ، خبرگزاری ها منبع رسانه های نوشتاری و دیداری هستند .
من و همکارانم به این نتیجه رسیدیم که نیاز است بولتن خاص ، مانند بریده جراید روزنامه ها برای وب هم تهیه شود. ساعت دو بعد از ظهر هم بهترین زمان برای تهیه بولتن اخبار و اطلاعات وب سایت های خبری است تا علاوه بر آگاهی از محتوای منتشر شده ، امکان پاسخگویی سریع به اخبار قبل از جای گرفتن در صفحات روزنامه ها باشد.
هر روز بولتن خبری از طریق ایمیل گروه طرف قرارداد با روابط عمومی برای ما ارسال می شود. به صورت محدود پرینت گرفته می شود و برای روابط عمومی های تابعه هم همزمان ایمیل می شود.
البته نیاز است که پایش وب از محدوده سایت های خبری به وبلاگ ها ، انجمن های مباحثه و ... هم گسترش پیدا کند.
(جالب اینکه این کار را گروهی از بچه های معلول انجام می دهند که به خوبی با وب آشنا هستند و منظم و پرکار بولتن را تهیه می کنند.
چون دیدم که به خوبی از عهده کار برآمدند مناسب دیدم که این کارآفرینی برای این دوستان ، به روابط عمومی دیگر هم تسری پیدا کند. در صورت نیاز به استفاده از این خدمات خوشحال می شوم که این گروه را به شما هم معرفی کنم )
link | March 2, 2006 08:59 PM
استناد در خبر
دات از استناد اخبار نوشته : "استناد در خبر یا همان ذکر منبع یکی از کلیدی ترین اصول روزنامه نگاری است. عدم ذکر منبع هیچ نامی جز سرقت ادبی ندارد.
این چند سطر را در پاسخ به یک روزنامه نگار نوشتم که از عدم ذکر منبع به مطالب خبرگزاری ها در روزنامه های کشور گله کرده اند. این نوع کارها را روزنامه نگاران حرفه ای نمی کنند؛ چرا که اساسا حاضر نیستند کار دیگران را به پای خود بنویسند..."
مطلب را که می خواندم گفتم کاش اخبار روابط عمومی هم با نقل منبع منتشر می شد. گرچه الان همینطور است ؛ البته نه برای خبرهای خوب روابط عمومی !
خبرهای خوب را دوستان خبرنگار بدون منبع منتشر می کنند ولی اگر بخواهند خبرهای تشریفاتی ، بیانیه های مناسبتی و ... را که از روابط عمومی ها رسیده استفاده کنند ، حتما اسم روابط عمومی را در اول خبر می آورند.
;)
link | February 17, 2006 10:48 PM
هماهنگی با روابط عمومی
آیا هر خبرنگاری باید برای تهیه مصاحبه و خبر از سازمان با روابط عمومی هماهنگ باشد؟ تعارض این مساله با کارکرد تسهیل گر روابط عمومی برای رسانه ها مشخص است. پس چکار باید کرد!؟
جواب فکر کنم این باشد که صورت مساله سوء تفاهم می سازد . پس مساله را طوری دیگر ببینیم.
هماهنگي خبرنگار با روابط عمومي : نه
هماهنگي مدير با روابط عمومي : بله
خبرنگاران حق دارند که براي تهيه خبر و گزارش نيازمند هماهنگي با کسي نباشند.حتي اگر قرار باشد اين هماهنگي با روابط عمومي انجام گيرد که وظيفه اش تسهيل اين امر است. البته اين واقعيت را هم قبول مي کنم که روابط عمومي ها نتوانسته اند شرايط را براي هماهنگي سريع و پاسخ به درخواست رسانه ها را فراهم کنند. پس هماهنگی خبرنگار با روابط عمومی کار نادرستی است.
اما این طرف ماجرا ...
بهترين تعريف از روابط عمومي همان مديريت ارتباطات سازمان است . اگر قرار باشد هر مدير و مسئولي در سازمان به سادگي و بدون هماهنگي با سياست هاي ارتباطي با رسانه ها ارتباط برقرار کند ، عملا روابط عمومي از کارکردهاي واقعي خودش دور مي شود.
وعده هاي مکرر مدير ، اظهار نظر در موضوعي که مربوط به حوزه مديريتش نيست ، عدم درک فضاي رسانه اي ، عدم اطلاع از ساير رويدادها و مسايل خبري سازمان که همزمان در جريان است و ...
در این صورت است که ارتباطات سازمان با رسانه ها تحت تاثير آسيب هايي قرار مي گيرد که مديريت سازمان ها دچارش هستند. مسايل ساده اي مانند استفاده ابزاري از رسانه ها براي اثبات مديريت در داخل سازمان و مطرح شدن آن مدير .
در نهايت گرچه کميت اخبار و اطلاعات رسانه اي را افزايش مي دهد ولي در عمل انسجام رسانه اي و تاثيرگذاري مطلوب را ندارد. توجيه اينکه چرا نبايد مديران بدون هماهنگي با روابط عمومي مصاحبه يا اخبار و اطلاعاتي را منتشر کنند ، با ابلاغ دستورالعمل در داخل سازمان و پايش رسانه اي کار دشواري نيست.
اما مساله مهم اين است که خبرنگاران اینهماهنگي مديران با روابط عمومي را به محدود کردن ارتباط خبرنگار با مدیر تفسیر نکنند. به مدیران هم باید تاکید شود که درخواست رسانه ای را به صورت مستقیم هم دریافت کنند و بعد از هماهنگی با روابط عمومی مصاحبه را انجام دهند .
حال یک مساله می ماند : مدیری که از نظام مندی گله مند نیست . در اولین تماس خبرنگار ، سریعا مساله را به روابط عمومی گزارش کند . نه اینکه خبرنگار را به روابط عمومی ارجاع دهد.
همین !
Posted by Ali Mazinani at 10:48 PM | نظر (2) | TrackBack (218)
link | September 10, 2005 07:57 PM
درباره ستاد خبری
برنامه های روابط عمومی اقدامات موازی با اجرای طرح و پروژه اصلی است. در برگزاری کنفرانس و رویدادها هم زمان شروع فعالیت های ارتباطی وقتی است که ایده آن طرح و مراحل اجرایی آن شروع می شود. در واقع فعالیت های روابط عمومی پیش از برگزاری رویداد ، بیشتر از زمان برگزاری و پس از آن اهمیت دارد. بخشی از فعالیت های ارتباطی پیش از برگزاری رویدادها ، تشکیل ستاد خبری است.
(تاکید می کنم بخشی نه همه آن !)
واقعیت ستادهای خبری
واقعیت این است که سالیانه دهها کنفرانس و رویداد علمی - تخصصی برگزار می شود که بسیاری از آنها اطلاع رسانی و فعالیت های ارتباطی خود را محدود به همان روزهای برگزاری رویداد می کنند. در حالیکه با فعال شدن روابط عمومی قوی در برگزاری کنفرانس و رویداد ، عملا موضوع مورد بررسی از چهاردیواری سالنها بیرون می آید و به کمک رسانه های جمعی ، رویداد تاثیرگذاری و موفقیت بیشتری را خواهد داشت.
با وجود صرف هزینه های هنگفت برگزاری رویدادهایی نظیر کنفرانس ، بزرگداشت ، گردهمایی و یا حتی نمایشگاه با عدم رعایت این تکنیک عملا نافرجام می ماند. ستادهای خبری معمولا در واپسین روزها فعال می شوند و هدف وجودی خود را هم نمی دانند. به هر وسیله هم که شده - متاسفانه با هدایا و ... - چند خبر از رویداد هم منتشر می شود. ( راستش را بخواهید فقط یک بار دیده ام خبرنگاری از قبول هدیه یک کنفرانس امتناع کند ! )
ستاد خبری: هدف و شبه هدف ها
هدف این است که فضاسازی رسانه ای در ارتباط با موضوع رویداد انجام شود . مخاطب خاص به مشارکت و مخاطب عام به کسب اطلاعات بیشتر از موضوع ترغیب شود. حامیان مادی و معنوی برگزاری رویداد فعال شوند . هدف این است که گستره بحث در مورد موضوع بیشتر شود. هدف این نیست که موضوع را موکول به برگزاری رویداد کنیم. هدف این هم نیست که برگزارکنندگان رویداد به جای موضوع اصلی رویداد برجسته شوند.
چگونه ؟
از زمان طرح ایده ، ستاد خبری باید فعال شود. آماده سازی فضای رسانه ای وظیفه ستاد است و از سوالات کلی تر نظیر چرایی و ضرورتهای توجه به موضوع شروع می شود و در واپسین روزها به رویداد و نحوه برگزاری آن ختم می شود.
تهیه و ارسال اخبار ، تهیه -ترجمه و انتشار مقالات از طریق رسانه های جمعی عمومی و تخصصی ، برگزاری میزگرد و اطلاع رسانی از آن ، انجام مصاحبه با صاحبنظران و فعالان موضوع و حتی انتشار جزوات و کتابهای خاص موضوع و یا خبرنامه های الکترونیکی از کارهایی است که می تواند برای فضاسازی پیش از برگزاری کنفرانس انجام شود.
پایگاه اطلاع رسانی اینترنتی رویدادها هم به نوعی نقش انسجام بخشی به فعالیت های ارتباطی دارند. یعنی اخبار و اطلاعات تولیدی ، اطلاعات پایه رویداد ، نحوه شرکت در رویداد ، نحوه مشارکت و اطلاعات دقیق تر در آن منعکس می شود . ممکن است وب سایت با یک آرم ساده و اینکه قرار است چه اتفاقی در آن بیفتند شروع شود و همراه با گسترده تر شدن فعالیت خبری و مشخص شدن جزییات بیشتر رویداد، تکمیل شود.
نمونه موردی :
در کمتر کنفرانس یا رویدادی می بینیم که اینگونه عمل شود . ولی خوشبختانه روابط عمومی ها از کوزه شکسته آب نمی خورند و کنفرانس بین المللی روابط عمومی الکترونیک و همینطور کنفرانس بین المللی روابط عمومی از این تکنیک استفاده کرده اند.
ستاد خبری این دو کنفرانس از چند ماه پیش فعالیت رسانه ای را شروع کرده اند و به خوبی بهانه های خبری را با برگزاری دیدار با صاحبنظران و مسئولین ایجاد می کنند. برای مثال کنفرانس روابط عمومی الکترونیک تا همین الان هم توانسته به بخشی از اهداف خود دست پیدا کند ؛ یعنی اخبار و گزارش های خاص روابط عمومی الکترونیک در دیدار بامسئولین و یا گفتگو با اساتید دانشگاه مطرح شده و موضوعی که کمتر از آن بحث می شد ، به عنوان موضوع روز محافل روابط عمومی ها درآمده است.
همین کار زمینه مشارکت بیشتر در برگزاری کنفرانس را هم باعث شده و شکل کنفرانس را از شکل معمول کنفرانس های حوزه ارتباطات - که اغلب برگزارکنندگان دولتی داشته - دور کرده و با تولید و انتشار اخبار به طرح موضوع در حوزه تخصصی خودش کمک بزرگی کرده است.
پ.ن:برای بحث بیشتر در فاروم تاپیک اختصاصی ایجاد کردم که هم پاسخم را غلط های دیکته نوشته شده نوشتم. منتظر دوستان هستم که بیشتر بحث کنیم.
Posted by Ali Mazinani at 07:57 PM | نظر (0) | TrackBack (64)
link | May 21, 2005 06:46 PM
خبرگزاری های سازمانی ؛ پاسخ به چند سوال
- اینکه اهداف تشکیل خبرگزاری ها توسط سازمانها چه می تواند باشد؟
- چه کارکردهایی را باید از آن انتظار داشته باشند ؟
- ارتباط خبرگزاری با روابط عمومی به عنوان مدیر ارتباطات سازمانی چیست ؟
و ...
این سوالها بود که در یادداشت قبلی همین وبلاگ ، در مورد خبرگزاری های سازمانی مطرح کرده بودم.
خبرگزاری هایی که با حمایت مستقیم سازمان های دولتی بزرگ فعال می شوند و هر روز هم بیشتر می شوند. فارغ از اینکه بیشتر آنها در حد یک سایت خبری هستند و نمی توان نام خبرگزاری را بر آنها گذاشت ، این بار تلاش می کنم پاسخی به این مساله بدهم که در چه صورتی حمایت از تشکیل خبرگزاری برای سازمان ها مفید است.
دو نکته کلیدی پاسخ به این سوال این است که اول : سازمان ها خود متولی تشکیل و راه اندازی خبرگزاری نباشند و صرفا به عنوان حامی خبرگزاری باشند . و دوم اینکه خبرگزاری تشکیل شده مستقل از سازمان عمل کند.
توضیح بیشتر اینکه حمایت مالی و قانونی از خبرگزاری ها به خصوص در ابتدای راه اندازی باید با این پیش شرط انجام شود که خبرگزاری برای همیشه خود را وابسته به حمایت مالی و امکانات سازمان نداند و نیز هدف نهایی خبرگزاری جلب توجه افکارعمومی و حساس کردن جامعه به مسایل تخصصی حوزه فعالیت سازمان باشد و هیچ محدودیتی برای پرداختن به مسایل خبری بخش نداشته باشند و سازمان را تنها به عنوان یک حوزه خبری نگاه کند .
اگر این دیدگاه باز در نقطه شروع فعالیت توسط سازمان پذیرفته شود ، خبرگزاری شکل گرفته می تواند فارغ از محدودیت های سازمانی به مسایل فرابخشی و بین بخشی بپردازند. در این صورت است که هیچ تضادی بین سازمان و بنگاه خبری تحت حمایت ایجاد نمی شود و ماهیت واقعی خبرگزاری برای جهت دهی رسانه ای و تاثیر بر افکارعمومی معنا پیدا می کند.
نکته مهم اینکه خبرگزاری تحت حمایت یک سازمان، نمی تواند انتقاد از همان سازمان را در دستور کار قرار دهد ، ولی در حقیقت اگر تیم حرفه ای مدیریت کار را بر عهده داشته باشد نیازی به انتقاد مستقیم به سازمان ندارد و اخبار و مطالب تولیدی مورد استقبال رسانه ها هم قرار می گیرد و انتقاد سطحی و ژورنالیستی به انتقادی سازنده تبدیل می شود . چرا که آنقدر مسایل و مشکلات بنیادی و بین بخشی وجود دارد که پرداختن به آنها حتی مورد حمایت سازمان ها قرار می گیرد.
************
خبرگزاری میراث فرهنگی مثال خوبی است از یک خبرگزاری تخصصی که مورد حمایت سازمان میراث فرهنگی قرار گرفته و با توجه به ماهیت غیردولتی آن به تدریج از حمایت مستقیم مالی سازمان هم بیرون آمده است.
نتیجه این حمایت ، تشکیل خبرگزاری تخصصی شده که اکنون به عنوان منبع خبری خوبی برای رسانه های داخلی و خارجی درآمده و حتی با راهکارهای جدید منابع درآمدی خوبی نظیر آژانس عکس در نظر گرفته است. با همه اینها هنوز هم نقش مثبت را برای سازمان میراث فرهنگی بازی می کند .
گرچه هنوز این خبرگزاری هم راه زیادی در پیش دارد ، ولی راه اندازی خبرگزاری میراث با حمایت سازمان میراث فرهنگی ، تجربه خوبی برای مدیرانی است که ساده انگارانه راه حل مشکلات ارتباطی سازمان خود را بدون توجه به تقویت روابط عمومی در راه اندازی خبرگزاری های وابسته می دانند .
Posted by Ali Mazinani at 06:46 PM | نظر (0) | TrackBack (30)
link | October 17, 2004 11:56 PM
سختی نرم خبر برای روابط عمومی ها
این روزها ایسنا با نظرخواهی از اساتید و روزنامه نگاران در مورد کاربردهای سبک خبری ، این واقعیت را که گرایش به سبک خبری "soft news" به تدریج در روزنامه ها و حتی چند خبرگزاری ، به گفتگوهای نظری روزنامه نگاری کشانده است.
به اعتقاد استاد شکرخواه رواج نرم خبر در دنياى امروز خيلى از سر انتخاب و ميل روزنامه نگاران صورت نگرفته بلکه در اثر تحميل تحولات تازه رسانه اى است ".
مثل اینکه این تحولات تازه رسانه ای به ایران هم رسیده و فکر کنم روابط عمومی ها با توفیق اجباری که برای خواندن همیشگی مطبوعات دارند ، تفاوت سبک تکراری و خشک هرم وارونه را با نرم خبر حس کرده اند.
ویژگی های soft news در اندک نوشته هایی که دسترسی داشتم ، این بود:
- خبرهایی که تنها 48 ساعت گذشته و آینده محدود نمی شود و گاه از سالها پیش سوژه ای را به خاطر خواننده می آورد.
- نقل قول غیر مستقیم و رسمی جای خود را به نقل مستقیم اطلاعات و خبر داده است .
- دو عنصر چگونگي و چرايي نیز فرصت حضور در لید خبر می یابند.
- شخص اول راوی خبر است و خبرنگار برای تحلیل و برداشت هم آزاد است .
- خبرها چند منبعی هستند و تریبون در اختیار یک منبع نیستند .حرفهای مدیران . روسا هم می تواند با سخنان کارشناسان و مخالفان و ... قطع شود.
- گاه سخن های ساده و خودمانی هم می تواند تیتر خبر شود و همه آمار و اطلاعات تحت تاثیر آن قرار گیرد.
نرم خبر و روابط عمومی:
تحول در سبک خبری رسانه ها ، قطعا تحول در ارتباط با رسانه ها ، ارسال خبر ، تامین و تغذیه اطلاعاتی خبرنگاران و حتی پاسخگویی و تحلیل اخبار را برای روابط عمومی در پی دارد.
نرم خبر ها رویکرد اقناعی تری نسبت به سبک های خبری دیگر دارد و مخاطب را به سادگی رها نمی کند. پس سختی برخورد روابط عمومی با نرم خبرها بسیار بیشتر از سبک های خبری مرسوم است.
تا قبل از این روابط عمومی می توانست مطمئن باشد هر خبر و گزارش از سازمان و فعالیت هایش ، در قالب سخت و بدون انعطاف جای می گرفت و گویا تنها کافی بود اطلاعات و آماری به همراه حرف هایی رسمی رییس جاخالی های متن خبر را پر کند! سابقه خبر و یا پیش بینی آینده سوژه هم که در این سبک خبری همراه با عناصر خبری می آید ، دغدغه جدی روابط عمومی ها خواهد بود.
نگرش خبرنگار اهمیت بیشتری پیدا کرده و حال که خبرنگار از پوسته سخت خبرنویسی بیرون آمده ، باید قبول کرد که مدیران غیر ارتباطی ما بیشترین دغدغه را خواهند داشت! حتی کوچکترین حرکت مصاحبه شونده هم می تواند در دفتر یادداشت خبرنگار ثبت شود.
ارزش خبری شهرت با برجسته شدن عنصر چرایی و چگونگی خبر کم رنگ خواهد شد و چند منبعی بودن خبر هم مزید بر علت خواهد بود که کار روابط عمومی سخت تر خواهد شد .
ند سوال :
- آیا بدون وجود خبرنگاران تخصصی هم که تسلطی به حوزه خبری خود ندارند ، می توان انتظار داشت خبرنگار با تسلط به موضوع برداشت و تحلیل آزاد را تجربه کند ؟
- آیا بر امانت داری خبرنگار هم به اندازه آزادی در تحلیل و برداشت خبرنگار تاکید می شود؟
- آیا روابط عمومی ها هم می توانند این سبک جدید خبرنویسی را برای ارسال اخبار مورد استفاده قرار دهند ؟
در همین رابطه:
"نرم خبر" در راه تسخير دنياى خبر ، دکتر شکرخواه
دیدگاه دکتر افخمی در مورد كاربرد سبكهاي خبري
دیدگاه مجید رضاییان در مورد کاربرد سبک های خبری
چرا نرم خبر؟ پاسخ دکتر شکرخواه به ایسنا
دیدگاه دکتر فرقانی در مورد كاربرد سبكهاي خبري
كاربرد انواع سبكهاي خبري درگفتگو با دکتر معتمدنژاد
فريدون صديقي: بايد به سمت سافت نيوز پيش برويم
link | October 13, 2004 01:40 AM
نرم خبر ، روابط عمومی ، پیتزا !
موضوع مهمتر از آن است که حاشیه نویسی کنم :
soft news یا همان نرم خبر برگ برنده روزنامه نگاری است که این روزها آهسته و آرام حضورش را احساس می کنیم، ولی روابط عمومی ها جدی نگرفته اند و نتیجه کار این شده که ارایه اطلاعات ، پاسخگویی و حتی تحلیل خبرهای مطبوعاتی که از نرم خبر استفاده می کنند ، برای ما سخت است !
این یادداشت هشداری است برای خودم و تمامی همکارانی که از چندی قبل متوجه خبرهایی شده اند که اصلا نمی دانیم چگونه باید پاسخ داد ؟! نمی دانیم چرا خبرنگار دیگر به آمار و ارقام و اطلاعات رسمی ما چنان توجهی نمی کنید ؟! بعضی مواقع نمی دانیم اصلا سوژه اصلی خبر هستیم یا نه ؟!
مدیران سازمان تعجب می کنند که خبر منتشر شده از گفتگو با آنها چقدر غیر معمول نوشته شده و حرفش هر چند لحظه با اظهار نظری منبع دیگری قطع شده !!!
شاید باور نکنید ولی تا همین امشب این بحث را جدی نمی گرفتم ، تنها کافی بود در جمعی قرار بگیرم که اتفاقات به ظاهر ساده روزنامه نگاری را کنار هم بگذارند تا بفهمم چه اتفاق بزرگی در حال روی دادن است و روابط عمومی ها غافل از آن !!
- هر چه زودتر باید بدانیم نرم خبر چیست ؟! چه اتفاقی در حال روی دادن است !؟ ما چه باید بکنیم ؟!
شاید به نوعی کار ما سخت تر هم باشد، چون علاوه بر اینکه باید یاد بگیریم نرم خبر چیست ؟ باید نحوه تعامل با رسانه را بر اساس روش جدید خبر نویسی یاد بگیریم.
باید گفت که این مساله تنها مشکل روابط عمومی ها نیست ، مشکل روزنامه نگاری هم هست . روابط عمومی ناآشنا به نرم خبر شاید مثل کسی است که با پیتزا آشنا نباشد !!
این یادداشت فقط طرح مساله بود که دوستان هم در این مورد بنویسند ... همین!
فعلا : جستجوی گوگل در مورد نرم خبر
link | February 2, 2004 06:11 PM
خبرگزاریهای سازمانی ؛ چند سوال
· شبكه اطلاع رسانی نفت و انرژی (شانا) http://www.shana.ir
این هم روایتی از شكل گیری شانا به نقل از گزارش نبرد خبرگزاری ها كه به سابقه خبرگزاری در ایران و جهان می پردازد : " جنجال هایی كه بر سر انعقاد قراردادهای بای بك در صنعت نفت، مطبوعات كشور را فرا گرفت، وزارت نفت را در تنگنای شدیدی برای پاسخگویی به افكار عمومی قرار داد. گستردگی این انتقادات كه حتی مجلس و مقامات قضایی را وارد كارزار كرده بود مدیران روابط عمومی وزارت نفت را بر آن داشت تا دست به یك بسیج خبری بزنند. نخستین گام در این عرصه، گرد آوردن تیمی متشكل از خبرنگاران حوزه نفت در مطبوعات بود كه برای توجیه اقدامات وزارت نفت اقدام به تهیه گزارش ها و مقالاتی كردند. این مقالات كه برای آنها پرداخت های خوبی نیز صورت می گرفت به واسطه حضور نویسندگان آن در مطبوعات بازتاب مناسبی نیز پیدا می كرد با كنار رفتن «محمد صحفی» از روابط عمومی وزارت نفت و جانشینی وی توسط «اكبر نعمت اللهی» از مدیران سابق روابط عمومی وزارت نیرو، طرح جدیدی در دستور كار قرار گرفت كه براساس آن، شبكه اطلاع رسانی نفت و انرژی (شانا) تاسیس خواهد شد و اخبار گزینشی وزارت نفت در اختیار مطبوعات قرار خواهد گرفت. راه اندازی این شبكه اطلاع رسانی كه بر روی پایگاه اینترنتی فعال خواهد بود منوط به دریافت مجوز توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است كه احتمالاً تا پایان سال این امر تحقق می یابد"
از نكات جالب توجه این سازمان خبری كه از طریق روابط عمومی هم شكل گرفته این است كه در اولویت های كاری خبرگزاری آمده است : همكاری با روابط عمومی ها و پرهیز از ورود به حوزه فعالیت آنها
· خبرگزاری كانون دانشآموزی (پانا) WWW.IRPANA.COM وابسته به وزارت آموزش و پرورش . در خبر راه اندازی این خبرگزاری آمده است : خبرگزاری كانون دانشآموزی (پانا) برای نیل به هدف توسعه و ترویج فرهنگ رسانهای در جامعه با استفاده از پتانسیل نهفته دانشآموزان از چندی پیش ، تاسیس و سایت مستقل این خبرگزاری راهاندازی شد.
· خبرگزاری ورزش http://www.ipna.ir/ كه درباره ما خالی دارد .( خوشبختانه آقای سیدصادق حسینی-معاون فنی خبرگزاری ورزش در پیام كوتاهی كه برای این نوشته فرستادند نوشته بنده را در مورد ارتباط این خبرگزاری با سازمان تربیت بدنی تصحیح كردند كه ضمن تشكر از لطف ایشان این پیام را می خوانید :" باسلام. ضمن تشکر از مطالب کاربری وبلاگ شما. باستحضار می رسانم خبرگزاری ورزش ایران وابسته به سازمان تربیت بدنی نیست و با سرمایه گزاری و حمایت معنوی باشگاه پاس راه اندازی شده است.
· خبرگزاری میراث http://www.chn.ir/ نیز توسط سازمان میراث فرهنگی راه اندازی شده است.
· مركز تحلیل اخبار خصوصی سازی ایران http://news.ipo.ir . كه گویا وابسته به سازمان خصوصی سازی است . این سایت ویژگی خاصی دارد كه آن را از موارد مشابه متمایز می كند . این ویژگی ارایه اطلاعات تخصصی و تحلیلی است و نام سایت هم "مركز تحلیل اخبار خصوصی سازی " است كه روزنامه شرق به نقل از این سایت هم مطلبی تحلیلی چاپ كرده است.
باید قبول كرد كه راه اندازی خبرگزاری و سایت های مشابه برای انعكاس اخبار عادی و عمومی نیاز فعلی روابط عمومی های ما نیست و ظرفیت های خبرگزاریهای رسمی برای انعكاس این اخبار وجود دارد. تحلیل و ارایه مقالات تحقیقی در حوزه كار سازمان بهترین هدفی است كه برای ایده آژانس های خبری وابسته به سازمان می توان ذكر كرد.
· سه خبرگزاری جدید در ایران هم عنوان خبر دیگری است . سازمان ملی جوانان با راهاندازی خبرگزای «سینا» ، دانشگاه آزاد اسلامی خبرگزاری «یانا» و شهرداری تهران نیز در نظر دارد تا پیش از پایان سال جاری، یك خبرگزاری راهاندازی كند .
(این خبرگزاری های بود كه كار خود را شروع كرده اند . بسیاری از خبرگزاری های این چنینی در حد ایده باقی مانده اند و یا پس از صرف هزینه معطل مانده اند .)
**************************************************
و اما سوال هایی كه جای پاسخ آن خالی است :
سوال اصلی این است كه قوت گرفتن ایده ایجاد خبرگزاری های سازمانی با چه پیش فرض های ذهنی بوده است ؟
- شاید اینكه وظیفه روابط عمومی اطلاع رسانی از فعالیت های سازمانی و فعالیت های مربوط به حوزه كاری سازمان است ، از سوی طرح كنندگان خبرگزاری های سازمانی مورد قبول نیست؟ و قایل به تفكیك این دو هستند . اینكه معمول این است روابط عمومی تنها به سازمان بسنده می كند ،شاید به این دلیل باشد كه روابط عمومی تنها به عنوان یك واحد اطلاع رسانی محدود به سازمان - و اغلب مدیر - شناخته شده اند و نقش سازمانی روابط عمومی در دستیابی سازمان به اهداف خود مشخص نشده است. اطلاع رسانی از حوزه كاری سازمان و مدیریت اخبار و اطلاعات در جهت اهداف سازمان معمولا فراموش می شود و در این صورت نیاز احساس می شود كه خبرگزاری برای پوشش دادن اخبار و اطلاعات مربوط به حوزه تخصصی فعالیت سازمان ایجاد شود.
- فرض ممكن دیگر این است كه برنامه ریزان سازمان -كه شاید روابط عمومی سازمان نیز خود در همین دسته باشند - ایجاد خبرگزاری را به این دلیلی مفید بدانند كه نام روابط عمومی بنا بر رویه های گذشته نزد رسانه ها به عنوان منبع خبری غیر مطمئن شناخته شده و خبرگزاری قرار است همان اهداف روابط عمومی را به عنوان حامی اطلاع رسانی سازمان بر عهده گیرد . یعنی روزنامه نگاران متوجه این مساله نمی شوند ؟
( نوع مطالب تهیه شده نیز در خبرگزاری های جدید بیشتر از آنكه جنبه منبع خبری را داشته باشد و اطلاعات خام را در اختیار رسانه ها قرار دهد ،اخباری در قالب اخبار رسانه ای است . خبرگزاری رسانه نیست و هدف اصلیاش هم رسانه شدن نیست، اما رسانه های وابسته خود را می تواند داشته باشد. مخاطب اصلی خبرگزاری رسانه ها هستند و موفقیت یك خبرگزاری جهت دهی اطلاعاتی در پس زمینه محتوای رسانه هاست . اما رویكردهای جدید اول رسانه بودن است تا منبع خبری بودن.
شبكه خبری شانا كه این همه تبلیغ شده است و قطعا هزینه زیادی را هم داشته ،چه تفاوتی با شبكه خبری روابط عمومی وزارت نیرو دارد ؟ كه از شبكه كارشناسان روابط عمومی و نویسندگان متخصص بهره می برد و همان نتیجه ای را دارد كه خبرگزاری شانا به دنبال آن است .)
( تكلیف روابط عمومی مشخص است و بنا بر نفع سازمان به جهت گیری می پردازد و اصول اخلاقی خاصی هم می تواند داشته باشد . اما خبرگزاری وابسته به سازمان چه چیزی بیشتر از این دارد ؟)
( برای نمونه ارایه اخبار تحلیلی نظیر سیپنا )
link | January 30, 2004 10:24 PM
باور كنید روابط عمومی فقط رسانه نیست …
بدون شك مشاركت و همدلی كاركنان در دستیابی به اهداف سازمانی اهمیت ویژه ای دارد و بخش مهمی از نقش روابط عمومی تلاش برای افزایش همدلی سازمانی كاركنان است و برنامه هایریزی ارتباطی خاص ارتباطات درون سازمانی كار تخصصی روابط عمومی است . محدود بودن مولفه های تاثیرگذار به سازمان ، سهولت كار روابط عمومی در این حوزه كاری است و در مقابل مسایل ناشی از نداشتن جایگاه واقعی سازمانی مدیریت ارتباطات درون سازمانی را مشكل می كند.
این وظیفه روابط عمومی از آنجا شكل می گیرد كه كارمندان سازمان باید در هر رده شغلی و رسته شغلی ، باید به نقش سازمانی خود كه همسو با اهداف مشخص سازمانی است ، آشنا باشند.
آشنایی كارمندان با دستاوردهای ملموس سازمان و تبیین نقش واحدهای سازمانی وظیفه اصلی روابط عمومی در این مساله است .
اگر كارمندی در پاسخ این سوال كه در سازمان چه می كنید ؟ تنها همان پست سازمانی و واحد كاری خود را بگوید و هر چه بیشتر بپرسید ، ذهنش هم به تعریف ساده نقش خود در كلیت اهداف سازمانی نرسد ، مطمئنا نیاز به برنامه ارتباطی دارید .
علاوه بر كارشناسان و مدیران تخصصی سازمان ، بدنه اجرایی و پشتیبانی سازمان مثل حسابدار ، حروفچین ، مسئول دبیرخانه ، نگهبان سازمان و … هم باید توجیه شده باشند كه كار و تلاش آنها در راستای هدف بزرگتری است .
چند راهكار روابط عمومی در همین زمینه:
· هدفمند كردن مطالب و اخبار خبرنامه داخلی كاركنان در یادآوری به نقش واحدهای مختلف سازمان در یك دستاورد
· اجرای تورهای ویژه كاركنان برای مشاهده نتایج كار سازمان
· تبیین نقش سازمان در حوزه كاری با استفاده از مقایسه های آماری ساده و قابل درك
· اطلاع رسانی از موفقیت ها و ناكامی های سازمان به بدنه كارمندی
· ارتقاء شخصیت كارمندان سازمان در اخبار مربوط به موفقیت های سازمان ( كه معمولا چنین نیست و تمامی موفقیت ها از زبان مدیران و به كام مدیران است !)
· و ...
این یك واقعیت سازمان های ما – حتی در بخش خصوصی – است كه كاركنان نقش سازمانی خود را نمی دانند و احساس تعلق خاطر نسبت به موفقیت ها و ناكامی های سازمان ندارند و متاسفانه من شخصا تاكنون برنامه خاصی از یك روابط عمومی را ندیده ام كه بخواهد كاركنان را به عنوان مخاطب خود اقناع كند. اگر نمونه ای دیدید ما را هم خبر كنید ...
اگر این رسانه زدگی روابط عمومی ها كمی متعادل شود ، عنوان این مطلب معنای بیشتری پیدا می كند و از كارشناس روابط عمومی به روزنامه نگار سازمانی یاد نمی شود !
|
نتایج یك تحقیق نشان می دهد كه "عدم حضور كاركنان دولت در ساعات اداری " یكی از عمده ترین دلایل ناراضی بودن ارباب رجوع بوده ... حتما شما هم اگر جای یكی از دوستان من بودید خاطره جلسه طولانی طرح تكریم را همیشه به خاطر دارد . از ساعت 9 صبح تا 12 در جلسه ای بوده كه در انتها یكی از حاضرین به رییس ستاد طرح تكریم پیشنهاد داده ، اگر می خواهید طرح تكریم اجرا شود همان بخش نامه محرمانه مهندس میرحسین موسوی در اوایل انقلاب را اجرا كنید كه هر گونه جلسه ای را در ساعات اداری برای كارمندان و مدیران اجرایی ممنوع كرده بود !!!
***بعد از تحریر : این مطلب رو كه می نوشتم صدایی منو اذیت می كرد ولی اصلا متوجه نبودم . تا اینكه مطلب تموم شد و منتظر پست كردن مطلب با این كندی ارتباط اینترنتی شدم ؛ شام سرد شده بود و ظرف داغ اون هم شیشه میز عسلی رو شكسته بود و اون صداها امتداد این شكستگی بود كه همه شیشه رو الان گرفته !! :D |
رابطه طرح تكریم با جلسات طرح تكریم !link | November 27, 2003 03:24 AM
مصاحبه
مصاحبه ؛ مشغله پر دردسر و همیشگی روابط عمومی ها
این نكته نویسنده در مورد دكتر توكلی را اغلب خوانندگان این وبلاگ تایید می كنند ،چرا كه دكتر توكلی چهره آشنای تمامی كسانی است كه در هر سطحی و در هر زمانی با كنكور به نوعی ارتباط داشته اند. هنوز هم معاون سپید موی و با تجربه سازمان سنجش با همان دقت همیشگی كه تمامی بندها و ماده ها و استثناء ها در آن ذكر می شود، به عنوان چهره اول سازمان سنجش در امر آموزش ، اطلاع رسانی و پاسخگویی مطرح است . این داستان خیلی از سازمان ها و شركت ها است ( البته نه چهره همه فن حریف ؛ بلكه نداشتن اعتدال و نبود رویه حرفه ای روابط عمومی در انتخاب مصاحبه كننده )
این گزاره ها را مرور كنیم تا بدانیم كه انتخاب مصاحبه كننده در سازمان چندان هم كار ساده ای نیست :
مدیرانی هستند كه به هیچ كس در سازمان اجازه مصاحبه نمی دهند ( شاید به خاطر چهره نشدن سایرین ) . برخی به اصرار تا فنی ترین مسایل سازمان را مرتبط با مصاحبه خود می دانند و كارشناسان فنی را به هیچ وجه در صلاحیت مصاحبه نمی دانند ،بعضی دیگر نیز خبرهای مثبت را خود اعلام می كنند و خبرهای بد و پاسخگویی را به مدیران پایین تر واگذار می كنند ...
روزنامه نگاران سوی دیگر ماجرا ؛ آنها همیشه فرد اول سازمان را برای مصاحبه می خواهند . به همان یادداشت قبلی اگر لینك دهیم كار به جایی می رسد كه برای رییس سازمان باید بدل ساخت ! اینكه ارزش خبری شهرت در بیشتر اخبار حرف اول است چندان هم با این وصف عجیب نیست. شاید ملاك ارزیابی اینكه روابط عمومی چقدر در حق خبرنگار لطف كرده معیار رده سازمانی فرد مصاحبه شونده باشد ! آنها به انتخاب روابط عمومی اعتماد ندارند و ترجیح می دهند خود انتخاب كنند و غالبا چون از روزنامه نگاری تخصصی كمتر می توان نشانی یافت آنها مصاحبه با یك تكنسین را هیچگاه انتخاب نمی كنند .
و اما روابط عمومی ها ؛ فهرست كاملی از مسئولین آماده مصاحبه و موضوع تخصصی هر یك موجود نیست و مدیریت بر انتخاب مصاحبه كنندگان سازمانی برای جلوگیری از تكرار و همسانی موضوع مصاحبه با تخصص و مسئولیت چندان وجود خارجی ندارد و فشار مضاعف مدیران و روزنامه نگاران هر یك از سویی این آشفته بازار را بیشتر می كند .
توجیه خبرنگاران و مدیران سازمان به قبول توان حرفه ای روابط عمومی برای بهترین انتخاب ، استفاده از مدیران اجرایی و میانی در كنار مدیران ارشد سازمان برای مصاحبه ، برنامه ریزی و به اصطلاح در آستین داشتن چند مدیر برای مصاحبه و پاسخگویی اولویت های یك روابط عمومی حرفه ای است تا خود را در مدار مصاحبه گر و مصاحبه شونده قرار دهد.
با همه اینها ، هم مدیران و هم روزنامه نگاران روابط عمومی را دور می زنند.
هنوز این خاطره را فراموش نمی كنم كه مصاحبه با مسئول ورزش بانوان تهران بدون هماهنگی با مسئول روابط عمومی بود و مجبور شدم واقعیت تلخ را به وی بگویم كه مقصر اصلی خودش است كه نتوانسته جایگاه روابط عمومی را برای مدیر جا بیندازد و من هم به عنوان خبرنگار در اولین تماس به مدیر دسترسی داشته ام .
البته برای تقویت روابط عمومی هم كه شده همین نكته را ( كه دیوار بشنود !!) مقابل مدیر یادآور شدم . كاش دوستان خبرنگار با من هم عقیده باشند كه تقویت روابط عمومی برای آنان نیز مفید است .
لینك دیدگاه استاد معتمد نژاد در مورد انجمن های دانشجویی چندی پیش خبر تلاش برخی از دانشجویان و فارغ التحصیلان ارتباطات برای تشكیل انجمنی آوردم كه هر از گاهی به وبلاگ فعالان این انجمن هم سر می زدم. و اما یكی از مطالب این وبلاگ نقل دیدگاه استاد معتمد نژاد در مورد انجمن های دانشجویی است : " دکتر معتمد نژاد با ایجاد چنین انجمنی با این روش مخالف است و حتی ارشادیها جلسه ای با ایشان داشته اند و نظر ایشان این بوده که چنین انجمنی باید از پایین به بالا شکل بگیرد مثل تمام کشورهای دنیا. یعنی اول انجمنهای دانشکده ها تشکیل شوند و بعد انجمن اصلی و جامع شکل بگیرد" تاكید استاد بر تشكیل انجمن های واقعی و برخواسته از متن دانشجویان نكته جالبی است.تنها این سوال باقی می ماند كه نویسندگان وبلاگ كه خود از فعالان این انجمن هستند چرا از این دیدگاه و پیشنهاد عملی و مفید به عنوان چالش جدید برای خود نام برده اند ؟! |
link | October 27, 2003 04:19 PM
سرمایه رسانه ای یك روابط عمومی
یادداشتی كه می خوانید قرار نبود طولانی شود ، ولی از بحث دسته بندی مخاطب به " سرمایه های رسانه ای یك روابط عمومی " رسید . سرمایه های بادآورده ای كه به راحتی از دست می روند و حیف بود كه به راحتی از آن بگذرم. دسته بندی مخاطب روشی علمی و حرفه ای برای استفاده بهینه از سرمایه رسانه ای یک روابط عمومی است . فواید همین یك نظریه ساده در روابط عمومی ، كافی است كه بر اهمیت نگاه علمی و حرفه ای به روابط عمومی واقف شویم .
سرمایه رسانه ای یك روابط عمومی
روابط عمومی ها در سطوح مختلف از سرمایه بالقوه رسانه ای برخوردار هستند كه تنها با توانایی حرفه ای به فعلیت در می آیند. میزان توانایی روابط عمومی در بهره گیری از این ظرفیت ها بستگی به نظام رسانه ای دارد. همانگونه كه ساختار منسجم و مستقل رسانه ای تنها ظرفیت های حرفه ای در اختیار روابط عمومی ها قرار می دهد ، در ساختار رسانه ای نظیر كشور ما رسانه ها در یك قانون نانوشته ظرفیت هایی را برای هر روابط عمومی قایل می شوند .
بدین معنی كه دولتی بودن رسانه ها ، ارتباطات سازمانی با رسانه ها ، بده بستان های رسانه ای و حتی توان پایین ژورنالیستی خبرنگاران یك رسانه در تولید اطلاعات ناخودآگاه كار را برای مدیران روابط عمومی ها ساده می كند.
با این وجود ، واقعیت این است كه هر چه رسانه ظرفیت خود را در تنگناهای موجود بیشتر در اختیار روابط عمومی قرار دهد ، هیچ تضمینی وجود ندارد كه مخاطب نیز همانگونه آستانه پذیرش خود را بالا برد .
هیچ توجه كرده اید كه در هنگام تغییر مدیریت روابط عمومی ها ،مدیران جدید از به ارث بردن یك ساختار نامناسب از مدیر گذشته شكوه دارند ؟! آنها همه چیز حتی جایگاه بد سازمانی از سوء عملكرد روابط عمومی و یا امكانات موجود را در پذیرش سمت جدید لحاظ می كنند ، ولی هرگز استفاده بی محابا و بدون تدبیر از سرمایه رسانه ای روابط عمومی را مورد توجه قرار نمی دهند و حتی خود ادامه نیز می دهند ( ضرب المثل قدیمی رنگ نداشتن حنا اینجا مصداق دارد ، البته رنگ حنا برای رسانه و مخاطب !!!)
اینكه سرمایه رسانه ای یك روابط عمومی چیست و چه عواملی آن را از بین می برد یا آن را بازسازی می كند ، مجالی را می طلبد كه شاید از توان این وبلاگ و نگارنده آن بیرون باشد .در اینجا تنها به كاربرد " دسته بندی مخاطب بر اساس رسانه " می پردازم.
روابط عمومی ها بیشترین استفاده برای ارتباط با مخاطبین خود را از رسانه های جمعی دارند و در این راه تمامی امكانات ارتباطی را بكار می گیرند تا علاوه بر طرح اخبار خود ، ارزشگذاری رسانه ای را در بالاترین حد برای خود در اختیار بگیرند.
اما دیدگاه غیر حرفه ای در روابط عمومی ها غالبا باعث می شود بی محابا برای یك خبر ساده از بالاترین توان رسانه ای استفاده شود و سرمایه ها از دست رود . شرایط بحرانی و انتشار خبرهای مهمتر سازمان نقاط كاری هستند كه روزنامه نگاران هم مثل مخاطب بس كه در معرض پیام های غیر مرتبط قرار گرفته اند ، به سادگی از ارزش خبری می گذرند و گاه به تلافی استفاده بیش از حد روابط عمومی از اعتبار از پیش در نظر گرفته شده ، آن را بایكوت می كنند .
این نكته را باید گفت كه بسته به جایگاه سازمانی روابط عمومی ، میزان اعتباری خاص نزد هر رسانه ایجاد می شود. برای مثال روابط عمومی یك وزارتخانه امكان استفاده از جایگاه سازمانی ،ارزش شهرت خبری وزیر و امكانات سخت افزاری و نرم افزاری زیادی برای كسب اعتبار بیشتر دارد و با مراكز دولتی نظیر صدا و سیما و یا خبرگزاری ها نیز به راحتی كار می كند. ولی روابط عمومی یك شركت كوچك به اندازه جایگاه خود این اعتبار را دارد. گرچه ممكن است با روش های دیگری نظیر میزان آگهی اعتبار خاصی برای خود منظور كرده باشد.
ارزش خبری یك رویداد ، مخاطب واقعی آن و تناسب این دو با رسانه انتخاب شده تعیین كننده میزان موفقیت در نگهداری از ظرفیت های خاص روا