هميشه وقتي صحبت از اخلاق رسانه اي مي شود با تاسف و تاثر حرف مي زنيم انگار اخلاق نزد دست اندركاران رسانه اي ما در حد پايين تري نسبت به جامعه قرار دارد.
اما تجربه ساده اين چند روزه گفتني است براي اينكه نشان دهيم حداقل اخلاق رسانه اي ما چندان عقب تر از حوزه هاي ديگر نيست.
در روند تصويب بودجه در مجلس ، يكي از نمايندگان مجلس قبل از تصويب و راي گيري ، خبري را در گفتگو با يكي از خبرگزاري ها منتشر كرده بود كه واقعيت نداشت.
نكته مهم اين بود كه با پيگيري كه انجام شد نماينده محترم قبول كرد كه خبر درست نيست و مايل است آن را تكذيب كند. شماره تلفن خبرگزاري را گرفت كه تكذيب كند.
ولي بعدا با خبر شديم كه فقط درخواست كرده خبر را از روي تلكس بردارند و حاضر نشده بود خبر را تكذيب كند!
از دبير سرويس خبرگزاري خواستم كه در گفتگو با نماينده ديگري خبر اين نماينده را تكذيب كند ، كه ايشان گفتند اين كار باعث تخريب وجهه اين نماينده مي شود و سعي مي كنيم تكذيبيه يا اصلاحيه خبر را بگيريم.

اما نكته جالب تر اينكه نماينده مذكور همزمان با تكذيب نكردن خبر در رسانه اول ، به يك روزنامه و يك خبرگزاري ديگر گفت كه خبر نادرست است و تكذيب كرد و عملا طوري وانمود شد كه خبرگزاري اول، خبر نادرستي را منتشر كرده است.
نتيجه اينكه نماينده به مقصود خود از درج اين خبر رسيد ، در عين حال آن را تكذيب هم كرد و نهايت اينكه فقط آن خبرگزاري وسط ماجرا ماند ! آن هم به خاطر رعايت اخلاقي در قبال منبع خبر.