مگر نه اینکه همیشه در معرض مشکلات و مسایلی هستیم که اجرای صادقانه وظایف روابط عمومی به ما تحمیل می کند .
دیگر ماجرای تغییر ساده انگارانه مدیران روابط عمومی هم تکراری است ؛ اینکه مدیران ارشد سازمان بدون آگاهی از جایگاه حساس روابط عمومی و اینکه روابط عمومی یک تخصص است نه یک کار روزمره ! در اولین روزهای حضور خود بدون ارزیابی کارشناسی مدیر روابط عمومی را تغییر می دهند ، مصداق نیاز جامعه روابط عمومی به حمایت صنفی است .

برکناری مدیر روابط عمومی آموزش و پرورش استان مازندران مثال واقعی این مساله است. گرچه نمی توانیم به مدیر جدید سازمان حق ندهیم که مدیر روابط عمومی را بنا بر سیاست های جدید اطلاع رسانی انتخاب کند و همینطور  بحث هم زیر سوال بردن توانایی مدیر جدید روابط عمومی نیست ، ولی کنار گذاشتن  نیروهای فعال و علاقمند که به اصول و تکنیک های علمی روابط عمومی توجه ویژه داشته اند ، جای حرف دارد و باید به کسانی مانند آقای مظفری حق داد که از حقوق صنفی شان دفاع شود و سلیقه جای شایستگی را نگیرد.

جای خالی انجمن و یا تشکل صنفی اینجاست که بیشتر از همیشه احساس می شود.  چنین چیزی را نه در بدنه دولت و نه انجمن های روابط عمومی می بینم. نمی توان شعارهای خوب داد ولی حمایت از حرفه روابط عمومی را فراموش کرد.