عبدالله اسکویی از مدیران فعال روابط عمومی آبفا و کارشناس ارشد ارتباطات وبلاگ آب و روابط عمومی را شروع کرده است. کارهای خوب روابط عمومی شرکت آب و فاضلاب در سالهای گذشته بخشی از تجربیاتی است که می توانیم انتظار انتشارش را در این وبلاگ داشته باشیم.
لزوم ارتباطات الکترونیک میان روابط عمومی و رسانه ها از یادداشت های نخستین این وبلاگ است.

کتاب مفید رویدادهای مطبوعاتی ایران را می خواندم. نوشته های سید فرید قاسمی همیشه خواندنی است .  چند رویداد را که در مورد روابط عمومی بود انتخاب کردم و در تاپیک وقایع نگاری روابط عمومی گذاشتم. چون قرار است به تدریج این وقایع نگاری کامل شود.

اما جالب اینکه من در  یکی از همین رویداد  که از چشم سید فرید دور نمانده شرکت داشته ام :
1376 ش - دوره آموزشی بررسي مطبوعات در وابط عمومی وزارت جهاد سازندگي
دکتر رضوی زاده مدرس دوره آموزشی تحلیل محتوای مطبوعات بود. اولین بار بود که کاربرد کامپیوتر را در بررسی های آماری یاد می  گرفتم.  دوره آموزشی خوبی بود که تا مدت ها از آموخته های همان چند روز استفاده کردم.

 

سانحه هواپیمای c-130 برای همه دردناک بود. تعداد زیادی از خبرنگاران و البته تعداد بیشر همکاران روابط عمومی ارتش و ستادهای مختلف آن در این سانحه از میان ما رفتند. (بیشتر...)

ماموریت وسفرهای مطبوعاتی بخشی از کار همیشگی  خبرنگاران و همکاران روابط عمومی است و  از نزدیک دیده ام که مدیران روابط عمومی چه سختی هایی را متحمل می شوند و چه اندازه خود را با مدیران سازمان درگیر می کنند که بهترین شرایط سفرهای مطبوعاتی و ماموریت ها را مخصوصا برای خبرنگاران فراهم کنند.
شگردها و مسایل جزئی هم هستند که برگزاری خوب این سفرها را ممکن می سازند.
از جمله این نکات ریز ولی مهم که در سانحه مورد نظر به آن توجه نشده ، این بود که در برنامه ریزی اعزام خبرنگاران به شدت تمرکز شده بود . حدود 100 نفر از جانباختگان حادثه ، همه افراد فعال چه در حوزه رسانه و چه روابط عمومی بودند . 

برای توضیح بیشتر از تجربه یکی از دوستانم استفاده می کنم.
خیلی وقت پیش برای ماموریتی عازم بودیم و من وقتی برنامه پروازها را گرفتم  ، از اینکه تیم کاری حاضر در ماموریت در یک پرواز نبودند ،شاکی بودم . 
ولی از نظر او اینکه برنامه پرواز افراد متمرکز نیست ، نکته مثبت هم تلقی می شد. چرا که تیم های تشریفات باتجربه همیشه برای احتیاط و کاهش اثرات حوادث از تمرکز بیش از حد جلوگیری می کنند ، حتی اگر برنامه ریزی ها را پیچیده تر کند. 
 
باید در تحلیل این حادثه به مسایل پیش از برنامه هم توجه کرد . چرا یک پرواز برای انتقال همه تیم خبری رویداد در نظر گرفته شده بود. به ویژه اینکه خطرپذیری حضور خبرنگاران در یک مانور نظامی بسیار بیشتر از یک سفر مطبوعاتی معمولی است.

برای اینکه بتوانیم وکیل مردم در سازمان باشیم ، چند تکنیک را استفاه کرده ایم ؟  کارکنان سازمان هم در نظر بگیرید. روابط عمومی که قرار است نقش مشاور مدیر سازمان را برعهده داشته باشد ، چه باید کند؟
چند تکنیک که استفاده کرده ایم :
دیدار مستقیم مردم یا کارکنان با مدیر
جلسات گروهی تریبون آزاد و گفت و شنود
پاسخگویی تلفنی یا مکتوب به سوال ها توسط مدیر
نظرسنجی و ارایه گزارش به مدیر از خواسته های مردم و کارکنان

نمی خواهم سه نقطه بگذارم. غیر از این چند مورد به ذهنم نرسید. 
در این تکنیک ها که نام بردم  ، روابط عمومی یک واسطه است و هر کدام از اینه مزایا و معایب خاص خود را دارند .

اما چند روز پیش در گردهمایی یک روزه همکارانم از سراسر کشور ، وضعیت جالبی پیش آمد ، بدین ترتیب که حضور مسئول اداری سازمان در جمع مدیران روابط عمومی بحث جلسه را به طرح مسایل و مشکلات کارکنان سراسر کشور کشاند. به گونه ای که همان جلسه پرسش و پاسخ کارکنان - البته این بار در جمع مسئولان روابط عمومی به نمایندگی از کارکنان - شکل گرفته بود. با این مزیت که بر خلاق جلسات پرسش و پاسخ که با حضور تعداد زیادی برگزار می شود و معمولا سوالات شخصی و فضای حاکم بر جلسه مانع از طرح مسایل واقعی می شوند ، در این جلسه سوالات کاملا سازماندهی شده و بر مبنای اطلاعات کامل - حتی آگاهی از مصلحت مدیریت و محدودیت ها - مطرح می شد.
اعتماد کامل مسئولین هم به مدیران روابط عمومی وجود داشت .

یک ایده : روابط عمومی می تواند نماینده کارکنان برای جلسات پرسش و پاسخ باشد. در این صورت نقش روابط عمومی برای انعکاس مسایل و مشکلات مردم و کارکنان از حد مجری گری صرف به نقش مشاور صادق و آگاه ارتقاء پیدا می کند. گرچه نمی توان منکر تاثیر مثبت حضور مستقیم کارکنان یا مردم در جلسات پرسش و پاسخ شد ، اما برگزاری جلسات پرسش و پاسخ روابط عمومی ها با مسئولان که بحث های تخصصی را هم دنبال کند ، می توان مکمل خوبی برای سایر تکنیک ها باشد.
این روش به وِیژه در روابط عمومی هایی که واحدهای وابسته در بخش های مختلف سازمانی و یا استان ها و شهرستان ها دارند ، بیشتر مفید خواهد بود.
نظرسنجی ، فراخوان پرسش از مسئولین ، بررسی تحلیل درخواست های قبلی ، بررسی انتقادهای رسانه ای و ... همه اینها از کارشناس روابط عمومی یک منتقد حرفه ای و آگاه می سازد. کافی است استقلال حرفه ای داشته باشیم ... به نظر من ، مباحث جلسه می تواند رسانه ای نشود و مجمع منتقدان رسمی سازمان شکل بگیرد!

(فقط یک نکته می ماند ؛  نگوییم نمی شود و مسئولان قبول نمی کنند. هر چه باشد روابط عمومی کارش اقناع است. این بار مدیران ! مگر اشکالی دارد)

امروز به اتفاق دوست خوبم مهندس واحد در جلسه ای با مدیر کل تبلیغات دولت حضور یافتیم. در نمایشگاه روابط عمومی ها این درخواست را از ایشان داشتیم که فرصتی را در اختیار ما بگذارند که خوشبختانه این لطف نصیب مان شد.
این اولین بار بود که EPRSOFT  به صورت رسمی برای نهادهای رسمی حوزه روابط عمومی پرزنت می شد. قصدمان هم این بود که فضای حاکم بر بحث ها و فعالیت های روابط عمومی الکترونیک را منعکس کنیم و در ضمن ارایه گزارشی از فعالیت های گذشته و در دست اقدام و سیاست های جدید اداره کل تبلیغات دولت را پس از انتصاب آقای علی کریمی دریافت کنیم و بدانیم که آیا حمایت از فعالیت هایی که توسط گروه های مختلف از جمله گروه نرم افزاری روابط عمومی الکترونیک انجام شده ، مورد حمایت قرار خواهد گرفت یا نه.

خیلی هم سعی کردیم که شبهه ایجاد نشود منظور از حمایت ، تعریف "پروژه با ردیف اعتباری خاص" نیست. بلکه می خواهیم فضای مناسب برای گسترش روابط عمومی الکترونیک فراهم شود.
امیدوارم با دیدگاه مثبت و کاربردی آقای کریمی نسبت به موضوع دارند ، سعی ما نتیجه بخش بوده باشد.

*****
ضمنا امروز مجبور شدم به یکی از همکاران روابط عمومی پاسخ دهم که در کنفرانس روابط عمومی الکترونیک ، گروه نرم افزاری روابط عمومی الکترونیک در حد توان به برگزارکنندگان کنفرانس کمک کرده و مجری برگزاری آن نبوده است. ایشان اعتقاد داشت برگزاری این کنفرانس به نفع روابط عمومی ایران نبوده است (!)
بهرحال وقتی پاسخ مرا شنید ، راحت گفتند که پس چرا انتقادی از این کنفرانس در وبلاگتان ننوشتید !!
جای من بودید چه می گفتید؟
خودم را می گویم : مگر من چه کاری برای روابط عمومی ایران کرده ام که بخواهم از برگزارکنندگان کنفرانسی که به طرح این مساله مهم و تولید چند مقاله خوب کمک کرده اند - با تمامی اشکالات کنفرانس اول- انتقاد کنم ؟!