بعضی تجارب را باید گفت. در کار روابط عمومی  فشار کاری زیادی متحمل می شویم .  فعالیت فکری ، برنامه ریزی و هماهنگی های زیادی لازم است که باید به صورت گروهی انجام داد و طبیعی است که کارها طبق برنامه خاص پیش نرود .تجربه ام می گوید افرادی موفق بوده اند که حرفه ای عمل می کنند و در ارتباط با افراد گروه و همکاران خود رفتاری ارتباطی دارند.

-  اگر بخشی از کار به سرانجام نرسیده ، همه کارها را خراب نمی کنند. مسایل کاری را از هم تفکیک می کنند.
-  در شرایط سخت کاری که یک عضو گروه نتوانسته وظایفش را انجام دهد ، بدون اتلاف وقت ، چاره جویی کرده اند .حتی در صورت لزوم کار را به کسی دیگر واگذار کرده اند یا روشی دیگر انتخاب کرده اند.
-   در تعریف نوع و سطح ارتباط خود با همکاران بازبینی کرده اند ، ولی هرگز ارتباط را قطع نکرده اند.
-   برای ارتباط انسانی ارزشی بیشتر از انجام شدن یا نشدن کاری قایل شده اند.  
-   اگر وظیفه ای که به عهده دارند انجام نداده اند ، شهامت و صداقت برای ارایه اطلاعات درست به اعضاء گروه دارند.
-   موقعیت دیگران را درک کرده اند و در یک کلام باور دارند که " ارتباط خوب است !"

بهانه این نوشته ام این بود که ظرف چند روز گذشته ، به خاطر کارهایی که وعده داده بودم و انجام ندادم ،  با همین رفتار  خوب مواجه شدم . نتیجه این بود که استرس ذهنی ام از بین رفت . کم کاری من تبدیل به درگیری نشد ، بلکه یک تجربه شد. زمینه های همکاری دیگر هم از بین نرفت.

مطلب جالب بود ! اما قبلاٌ صفحه وب شما جذابیت بیشتری داشت .رنگ طوسی میشه گفت رنگ مرده ای .البته ببخشیدٌ! اما ....

ممنون از اینکه نظر خودتون رو گفتید. سعی می کنم محتوا بهتر بشه . در مورد قالب خودم احساس خوبی به این رنگ و قالب داشتم.