مدیران سازمان توقع دارند نشریه ای که هزینه آن را می دهند ، نقش اطلاع رسانی از برنامه ها و پروژه های سازمان را داشته باشد و همیشه حساس هستند که علاوه بر تولید محتوا بر محور اطلاع رسانی از فعالیت های سازمان ، در توزیع نشریه هم روزنامه ها ، سازمان های مرتبط ، تشکل های غیر دولتی و مراکز تصمیم گیری مثل مجلس و ... فراموش نشوند.
گرچه باید بین نشریه داخلی سازمان و نشریه اختصاصی مشتریان تمایز قایل شد، ولی حقیقت این است که اینگونه نیست و تکلیف اغلب نشریات داخلی با مخاطبشان معلوم نیست.
مخاطب نشریه داخلی مدیران ، کارکنان نمایندگی ها و حداکثر خانواده های کارکنان است . محتوای نشریه هم به درج اخبار کارمندی ، اداری و طرح مسایل آنان گرایش دارد . اما برای مخاطب نشریات سازمانی نمی توان ، اخبار داخلی یک سازمان را نمی توان منتشر کرد. دست اندرکاران این نشریات اغلب ناچار می شوند مخاطب داخلی خود را در این تضاد نقش ها کنار بگذارند و صرفا اخبار و گزارش های اطلاع رسانی را منتشر کنند. فقط نامی از یک نشریه داخلی می ماند!
اما اگر بخواهیم هم مخاطب درون سازمانی را حفظ کنیم و هم جنبه اطلاع رسانی به مخاطبان خاص برون سازمانی را فراموش نکنیم.؟
پیشنهاد من این است که یک نشریه برای دو مخاطب منتشر کنیم ! برای مثال در قطع هفته نامه ای بدون منگنه چند فرم برای اخبار و گزارش هایی باشد که جنبه اطلاع رسانی دارند . و چند فرم هم برای مطالب و نوشته های کارمندی با هدف مشارکت کارکنان و ارتباط با آنها در نظر گرفته شود.
به این ترتیب ، یک نماینده مجلس تنها 16 صفحه از نشریه را دریافت می کند که اخبار ، گزارش ها و مطالب آماری را دارد و کارمند سازمان ، علاوه بر این صفحات ، 8 صفحه اختصاصی مسایل و اخبار سازمانی را به صورت لایی می بیند.
مطالب قبلی:
- نشريه داخلي : ديدگاه روابط عمومي نه ژورناليستي !
- نشريه داخلي: هدف چيست؟
Posted by Ali Mazinani at 05:18
