در نشريه داخلي سازمان بايد از تخصص روزنامه نگاري بهره برد و تمام اصول روزنامه نگاري را هم رعايت کرد.
اما اگر قرار است از روزنامه نگاري براي پيشبرد اهداف روابط عمومي استفاده کنيم ، دليلي ندارد ديدگاه ژورناليستي را بر نشريه حاکم کنيم.
اينکه مديران نشريات داخلي انتشار اخبار و گزارش هاي خواندني از فعاليت سازمان را هدف اصلي نشريه فرض کنند ، نقطه شروع اشتباه است.
در اين صورت نشريه داخلي در خدمت برنامه ريزي ارتباطي روابط عمومي قرار نمي گيرد و ساز خود را مي زند. گاه اين شبهه که مديران نشريه و خبرنگارانش يک کار ژورناليستي صرف را انجام مي دهد ، چنان تقويت مي شود که هماهنگ نشدن سياست نشريه با برنامه هاي ارتباطي روابط عمومي به حساب استقلال حرفه اي روزنامه نگاري گذاشته مي شود!
نتيجه کار اين است که نشريه با تبعيت نکردن از برنامه هاي روابط عمومي (اشتباه اول) ، عملا قادر نيست يک نشريه مستقل باشد. حالت منفعلانه به خود مي گيرد و تحت فشار مديران مجبور به انعکاس اخبار بي ارزش مي شود و مجموعه کار همان چيزي مي شود که چندين و چند بار در نقد نشريات داخلي سازمان ها شنيده ايم.


مثال:
يک نشريه روابط عمومي براي اينکه بتواند تمام اخبار مديريت ها و بخش هاي سازماني را منعکس کند ، مجبور شده بود انبوه خبرها را در يک پاراگراف طولانی خلاصه کند . این سبک خبری را اینطور می شود نشان داد:
اسم بخش سازمانی
عنوان خبر اول ،عنوان خبر دوم ، عنوان خبر سوم ، عنوان خبر چهارم  و ... !

در همین ارتباط:  - نشریه داخلی : هدف چیست؟