مساله شناسي  پاشنه آشیل روابط عمومی است و  آسیب شناسی فعالیت های مدیریتی و برنامه ای روابط عمومی ها  نشان دهنده ضعف مساله شناسي سازمان   توسط روابط‌عمومي است.
اين ضغف بدون ترديد  جایگاه نامناسب سازمانی ،  بودجه محدود و فصلی ، تردید و همراهی نکردن مدیریت در توسعه فعالیت های روابط عمومی  ، بی اثربودن فعالیت های برنامه ریزی شده و حتی عدم ثبات مدیریت روابط عمومی را در پي دارد.

 چرا  که روابط عمومی خود نمی داند به دنبال حل چه مساله و مشکلي ارتباطی در  سازمان است و  برنامه های کاری براي حل یک مساله خاصي طرح و اجرا نمي شوند .
اين يك واقعيت است كه روابط عمومي ها به دليل عدم تخصص و نگاه حرفه اي به روابط عمومي اين شغل را با فعاليت هاي روزمره دنبال مي كنند  و متاسفانه نگاه مديران سازمان به روابط عمومي نيز همين است.

ازآنجا كه ملاك ارزيابي موفقيت در سازمان ها  پيشبرد برنامه هاي سازمان و رفع مسايل پيش رو است ، ارزيابي مديريت از روابط عمومي هم تابع اين اصل است و  روابط عمومی باید مدعی حل مشکلات ارتباطی سازمان باشد ، نه مجري فرايندهاي كاري كه از بيرون به روابط عمومي ديكته مي شوند. 

مدیریت سازمان ، بحران های بالقوه/ بالفعل و کانونهای بیرونی سازمان (نظیر رسانه ها) سه عامل مهم در شروع فرایندهای کاری روابط عمومی هستند .
مثال:
* مدیریت سازمان نیاز به اطلاع از اخبار مربوط به سازمان در رسانه ها دارد  >>> کار روزمره روابط عمومی بریده جراید می شود.
* رسانه ها بنا بر سیاست ها و اهداف خود نیاز به ارتباط با مسئولین دارند >>> نقش هماهنگ کننده روابط عمومی شکل می گیرد.
* بحرانی ناخواسته در بین مشتریان پیش می آید >>> روابط عمومی از تمامی امکانات و ابزار رسانه ای و غیر رسانه ای برای حل بحران کمک می گیرد.

اين طبيعي است كه با منفعلانه برخورد كردن نمي توان انتظار سهم بري از موفقيت سازمان داشت.  
در صورتي كه اگر شروع فرایند با مساله شناسی دقيق همراه باشد و برنامه های اجرایی برای حل این مسایل باشد. نه تنها نقش منفعلانه ای در انتظار روابط عمومی نیست ، بلکه جایگاه روابط عمومی در سازمان ارتقاء می یابد.   

گام اول : شناخت مساله
توصیه ای که به مدیران روابط عمومی می شود این است که در اولین گام به بررسی مسایل سازمان بپردازند . گفتگو با مدیران ارشد سازمان بهترین راه حل ممکن است. آنها با مسایلی ارتباطی دست به گریبان هستند که اگر مدعی حل آن با روش علمی و حرفه ای پیدا شود ، امکانات و شرایط لازم را نیز برای روابط عمومی فراهم می کنند.

همانگونه که در روش تحقیق تاکید می شود مهم ترین بخش بیان مساله است.  کافی است فهرستی از مشکلات سازمان  تهیه شود و به دقت تعیین شود که کدام مشکل ، مشكل ارتباطی است ؟  آیا فعالیت های ارتباطی کمک به حل مشکل می کند؟
 مسایل فنی و زیربنایی نبايد به عنوان دستور کار روابط عمومی قرار گیرد و در مقابل  فهرست كاملي از مشكلات ارتباطب سازمان تهيه شود. مبناي تشخيص مساله در سازمان مي تواند  يكي از روش هاي زير باشد :
- تحقيق اسنادي و بررسي گزارش عملكرد سازمان
- مصاحبه و نظرسنجي از مديران ارشد سازمان
- مقالات و تحليل هاي ارايه شده در رسانه ها نسبت به مشكلات سازمان
ولي در نهايت اينكه  آيا مشكل مشكل ارتباطي است ؟ و چه برنامه اي براي حل آن تدوين شود ، بر عهده متخصص روابط عمومي است .

از اين پس مي خوام از محيط كامنت براي ارسال مطالب تكميلي و مثال ها استفاده كنم!!!
-------- براي شروع: اين لينك را ببينيد:http://mellat.majlis.ir/archive/1383/04/30/economic.htm#1
اولين تقاضاي نمايندگان از رييس جمهور براي تبليغ مصرف محصولات كشاورزي تا رسيدن به سرانه معمول يك مساله ارتباطي است ، قابل توجه روابط عمومي وزارت جهاد كشاورزي

سلام موفق باشید. لذت بردم. فونت خیلی ریزه!!! به فکر افراد کم توانی مثل من هم باشید.ممنون

با سلام
من یک سئوالی داشتم اگر بخواهیم یک سازمان یا شرکتی را آسیب شناسی کنیم از کجا باید شروع کنیم و یا چه کار باید کنیم؟

آسیب شناسی یا مساله شناسی ... ؟