ادبیات روابط عمومی چنان ضعیف و گاها تكراری است كه شخصا ذكر منابع را در بحث روابط عمومی كار سختی می دانم و متاسفانه منبع خاصی برای دریافت خاص جایگاه سازمانی روابط عمومی در دسترس ندارم ،جز این كتاب ها كه مطالب خوبی در این زمینه داشتند.
كتاب روابط عمومی برتر (مروری بر مبانی و نظریه های روابط عمومی ) نوشته هوشمند سفیدی مطالب كاملی در مورد جایگاه و نقش روابط عمومی در سازمان دارد. بویژه فصل دوم ( الگوها و نقش های روابط عمومی ) كه جمع بندی خوبی از نقش های مورد انتظار از روابط عمومی بر حسب نوع سازمان و نوع الگوی روابط عمومی به دست می دهد.
همچنین كتاب روابط عمومی و اهداف سازمانی و مقالات نخستین همایش بررسی مسایل روابط عمومی ایران
معمولا مقالات و نوشته ها تنها به ذكر اینكه روابط عمومی باید در بالاترین سطوح مدیریتی سازمان باشد اكتفا می كنند و بویژه كمتر بحثی كاربردی و عینی با توجه به شرایط سازمان های ما وجود دارد. بنابراین بهترین پیشنهاد می تواند بررسی مطالب مربوط به اهداف و نقش سازمانی روابط عمومی است كه در برخی از كتب روابط عمومی به صورت مبسوط به آن پرداخته شده است. بویژه نظریه هایی كه نگاه به روابط عمومی را به عنوان بخشی از مدیریت سازمان كه از روابط عمومی صرفا رسانه محور دور می شود.
سعی می كنم منابع بیشتری در این زمینه معرفی كنم . اما برای شروع چند بخش نامه دولتی را مرور كنیم:
از نظر رسمی ، چند بخش نامه و دستور العمل دولتی وجود دارند كه به صورت كلی جایگاه سازمانی روابط عمومی را مشخص كرده اند.
در بخشنامه سال 1364 دولت می توان به موارد ذكر شده زیر برای تبیین جایگاه روابط عمومی در سازمان اشاره كرد :
· انتخاب مدیر روابط عمومی توسط بالاترین مقام
· ارتباط مستقیم و مستمر روابط عمومی با مدیر ارشد سازمان
· شركت در شورای معاونین
· حتی المقدور سخنگو بودن مدیر روابط عمومی
این نخستین دستور العمل بعد از انقلاب است . گو اینكه آیین نامه واحدهای اطلاعات و انتشارت و روابط عمومی وزارتخانه ها و موسسات دولتی مصوب 1353 بر این تاكید داشته كه روابط عمومی هر سازمان مجری برنامه های وزارت اطلاعات و جهانگردی وقت است و مشورت رییس سازمان برای انتخاب مدیر روابط عمومی با وزیر اطلاعات و جهانگردی الزامی بوده است. ( وزارت فرهنگ و ارشاد كنونی كه ایكاش این روند باز هم به اجرا درآید. )
و اما در بخشنامه مصوب سال 1374 و نیز 1376 همان موارد سال 64 در مورد جایگاه سازمانی آورده شده و همان نكات بالا البته بدون تاكید بر سخنگو بودن روابط عمومی ذكر شده است.
* ( متن كامل بخش نامه ها در كتاب سال روابط عمومی1380 -صفحه 148)
