یكشنبه 25 خرداد - خبرنگار گروه فرهنگی روزنامه جام جم : "... تا چند روز پیش كه برای گرفتن بلیت كنسرت لیل و مجنون به روابط عمومی مركز موسیقی مراجعه كردم و هنگامی كه چنین درخواستی را با رییس روابط عمومی مطرح كردم ، پاسخ منفی شنیدم ؛ اما پس از /ان بلافاصله پیشنهادی كردند كه بد نیست شما هم بدانید. پیشنهاد شد در ازای چاپ خبری درباره جشنواره تابستانی تهران – كه هیچ ارتباط ، قومیت و یا دوستی ای با هنر شریف موسیقی ندارد – در روزنامه می توانیم برگ عبور بگیریم و به دیدن كنسرت لیلی و مجنون برویم ...."

ما كه در جایگاهی نیستیم بتوانیم مثل استاد فرقانی كه همیشه سابقه روزنامه نگاری خودشان را یادآوری و بعد به آسیب های اخلاقی موجود در ارتباط خبرنگاران با روابط عمومی ها اشاره می كنند ، از ارتباط های غیر منطقی خبرنگاران با حوزه های خبری صحیت كنیم ، چرا كه ما هم به ضرورت حرمت این حرفه مهم واقفیم و از طرفی با وجود دوستان زیاد روزنامه نگار ممكن است سوءتفاهمی بوجود آید.
اما این سوی دیگر ماجرا ، روابط عمومی ها هستند. حداقل در مورد خودمان بگوییم و امیدوارم باشیم روزنامه نگاران هم خود را نقد كنند .
مطلب بالا موید وجود آسیب های جدی بویژه نزد روابط عمومی های غیر حرفه ای در ارتباط با خبرنگاران است و جالب این كه اینچنین روابط عمومی هایی قدرت محدودی هم دارند و خبرنگاران به راحتی آنها را دور می زنند و در نمونه فوق هم خبرنگار به راحتی بلیت كنسرت را پیدا كرده و نقد خود را هم نوشته و با ذكر ماجرا در این نقد روابط عمومی ها را بی نصیب نگذاشته است .
به نظر شما چرا یك مسئول روابط عمومی حاضر می شود به راه حل های ... پناه ببرد ؟
شاید بعدا در این مورد باز هم بنویسیم ...