بنا بر این بود كه وبلاگ به بحث در مورد مسایل كاربردی و تكنیكی روابط عمویم بپردازد ، اما مطمئنا این گرایش ناشی از عدم توانایی بنده در مباحث نظری است و بس. چرا كه مسایل كاربردی توانایی می دهند ، اما در مباحث نظری و فلسفی روابط عمومی كه در ارتباط با سایر حوزه های جامعه شناسی از جمله جامعه شناسی سیاسی قرار می گیرد ، محتاج هستیم به بحث و نظر.
مطلب زیر بخشی از یادداشت های دوران دانشجویی ست كه برای تهیه تحقیقی به ارایه نظر دكتر علی شریعتی می پردازد. متاسفانه در نظر داشتم كه این مطلب با 29 خرداد سالروز عروج معلم بزرگوار در وبلاگ آورده بشه كه به دلیل مسافرت نشد.

شریعتی پیدایش علم تبلیغات و توجه به افكار عمومی را ناشی از دموكراسی آزاد و غیر متعهدی می داند كه درصدد جلب آراء عمومی و اداره كردن و خدمت است . وی با اشاره به ضریب احساس افكار عمومی كه بر پایه های غیر عقلی ( نه غیر معقول ) استوار شده است ، اشاره می كند و دموكراسی و مردمداری را در صدد جلب افكار عمومی مبتنی بر احساس می داند نه مبتنی بر عقل و منطق.
وی تفاوت موجود جوامع غربی و شرقی را بر اساس دو خط فكری متفاوت فلسفی یعنی افلاطون و ارسطو پی می گیرد و نظام مردمداری غرب را برگرفته از نوع خاصی از فلسفه سیاسی می داند ودرمقابل نظام سیاسی ما را بر گرفته از روح افكار افلاطونی می داند كه در كنار توجه به اكثریت به "هدایت " همراه با خدمت نیز تاكید دارد . می توان نتیجه گرفت كه روابط عمومی مردم مداری است نه فقط مردم داری !!
در اینجا هیچ ارزشگذاری منفی یا مثبتی مد نظر نیست و تنها تفاوت و تعارض استفاده از مبانی نظری روابط عمومی در فرهنگ كشور مان مورد اشاره است در حقیقت نظریه های مختلف مورد استفاده در روابط عمومی ما بیشتر از آنكه بومی باشند مبتنی بر فرهنگ دیگری است .