قبل از هر چیز ، حتما به وبلاگ كارگزار روابط عمومی سری بزنید كه همانطور كه وبلاگ روابط عمومی به خوبی اشاره كرده اند انقلابی در فرم وبلاگ اتفاق افتاده كه علاوه بر زیبایی صفحات لینك های مفیدی از انجمن ها و مراكز فعال روابط عمومی در كشور های دیگر گذاشته شده است .
و اما بعد...
همانطور كه از ابتدا منتظر بودم حضورم به عنوان یك كارشناس ساده روابط عمومی منجر به طرح سوال ها و ندانسته ها در روابط عمومی و بحث درباره آنها بویژه در مسایل كاربردی شود ، خوشبختانه جناب آقای باقریان نقدی البته بر مطلب نظری كه از نگاه شریعتی در مورد افكار عمومی و تبلیغات نوشته اند كه برایم آموزنده بود و البته برانگیزاننده سوال . بخوانید :
كارگزار روابط عمومی
« تبصره ها » را نمی پذیریم !!!
هر چیز كه قید و بند داشته باشد به هیچ وجه نمی تواند منافع مشروح ملت ها را تامین نماید . به طرح هایی كه بعد از انقلاب با بودجه های هنگفت ارایه و اجرا شد نگاه كنید و سرانجام آن ها را مورد مطالعه و مداقه قرار دهید نتیجه تاسف بار خواهد بود. همه این طرح ها به دلیل دارا بودن تبصره ها و راه های گریز و فرار از قانون متاسفانه باین كه دارای اهداف بلندی بودند ولی به هیچ وجه اهداف شان تحقق پیدا نكرد .
ما در عرصه سیاسی هم دچار چنین بحران ها ،تبصره ها و قید و بند ها هستیم ولی به خودمان اجازه قضاوت نمی دهیم و حق انتخاب مردم را با توهم « هدایت پذیری ملت ها » زیر چكمه های خودخواهی و زیاده خواهی له نمی كنیم .
راستی در چنین فضایی كه همه چیز به پول و قدرت ختم می شود چگونه می توان از انگاره « در كنار توجه به اكثریت به "هدایت " همراه با «خدمت » نیز دل خوش داشت . هدایت و اكثریت چگونه با هم جمع می شود و یا چگونه می توان « هدایت » و « خدمت » را در كنار هم قرار داد ؟ قیاس مع الا فارق است . بعید می دانم روح افلاطونی گرفتار چنین تضادی باشد. اگر هم باشد رد آن به نفع جامعه است .
پذیرش این قضییه از جانب مردم به هر صورت، بیانگر استمرار ناامنی فضای بالیدن و اندیشیدن است و همین امر ، موجد ناهنجاری ها و از دست رفتن فرصت خدمت به مردم است پس ما خود مان را اصلاح كنیم .
روابط عمومی كاربردی :قبل از انتشار مطلب مذكور مطمئن بودم كه نگاه شریعتی مانند تمامی افكارش نقادانه و جسورانه است و حركت بر لبه تیغ ویژگی افكار شریعتی است . گرچه به خودم قول داده بودم جسارت نكنم و وارد مباحث نظری نشوم كه در آنها در یك كلام هیچ نمی دانم ... ولی مطالبی كه به نقل از شریعتی منتشر شد و نگاه ویژه او به مسایلی - كه مطمئنا آقای باقریان هم موافقند این بحث زیربنای فلسفی روابط عمومی به شمار می رود - از دوران دانشجویی ذهنم را به خود مشغول كرده بود و فكر می كردم كه با ورود به عرصه های كاری این مسایل به خودی خود حل می شود ، ولی باز هم به این نتیجه رسیده ام كه تفاوت های ساختاری فلسفه روابط عمومی كه امروز در محافل علمی كشور ما رواج دارد باعث عقیم ماندن اغلب شیوه ها و تكنیك های ارتباطی است كه نیاز به پشتوانه فكری خاص خود را در نظام سیاسی دارند .
مساله ای كه به خوبی در مقاله ارایه شده از طرف آقای هوشمند سفیدی در همایش سالانه روابط عمومی ها ( اگر اشتباه نكنم سال 79) اشاره شده بود كه برون رفت روابط عمومی از بحران نیازمند توجه به مقوله نظام سیاسی و تعامل این دو حیطه فكری و عملی در جامعه است .
من هم مثل جناب باقریان این سوال برایم وجود دارد كه هدایت چگونه با احترام به اكثریت قابل جمع است ؟!
كار دشوار شریعتی ها همین است كه بر لبه تیغ افراط و تفریط راه رفتن و رنج خودی كردن مسایل مختلف را به جان خریده اند . مطمئنا با توجیه شرایط كنونی جامعه نمی توان راه شك و تفكر در مسایل را بست و به بسته های وارداتی فكر دل خوش كرد !!!
من شخصا مدعی یافتن راه حل شریعتی برای این مساله نیستم و البته سعی خودم را هم كرده ام كه نگاه شریعتی را بفهمم . نگاهی كه حتی رسالت روشنفكرانه و مسئولیت دار برای نیروهای جامعه در نظر می گیرد و بدون اینكه به دام دیكتاتوری بیفتد در مباحث امت و امامت خود به ترسیم نقش رهبری هدایتگر می پردازد . نگاهی كه بدون مصلحت اندیشی در پی یافتن راه حل خودی است .
بحث در مورد نقش هدایتگرانه روابط عمومی با توجه به انتقادهای مختلف كه به افكار عمومی می شود ، تبصره ای نیست كه آن را مشابه مسایل ریز و درشت دانست . نادیده گرفتن این مساله همان چشم پوشیدن بر وجود یك مساله عینی است
. در حالی كه روابط عمومی ها متاسفانه چیزی فراتر از هدایتگری را در عمل انجام می دهند (كه اگر لازم شد قابل ذكر است ) ترسی نباید داشت كه اصول فكری مطابق با فرهنگ و شرایط فكری جامعه خود را در مباحث و مسایل حرفه ای خود وارد كنیم .
