تا كنون به سازمان های زیادی مراجعه كرده اید . در ابتدای ورود ،‌ معمولا برگه های ورودی به فرد ارایه می شود كه اطلاعات ساده ای مثل محل مراجعه و نوع كار ارباب رجوع در آن مشخص می شود.
گویی كاربرد برگه های ورود به سازمان گویی بیشتر از هر چیز جنبه حراستی و نظام مندی ادارات دارد ، در حالیكه از همین برگه های به ظاهر ساده می توان اطلاعات تحلیلی و پردازش شده ای را به دست آورد كه منبع برنامه ریزی های ارتباطی در جهت تسهیل در ارتباط مراجعین به سازمان و راهنمایی آنها در كسب اطلاعات و خدمات شود.

پژوهش در روابط عمومی گاها با پرسشنامه و شكل خاصی از تحقیق میدانی مترادف شده ، در حالی كه در هر ارتباطی ، " اطلاعاتی" رد و بدل می شود كه می توان از آن به عنوان كانون های گردآوری اطلاعات در سازمان و منبع تحقیق استفاده كرد. برگه های ورودی به سازمان از همین كانون هاست !
روزانه بخش زیادی از مراجعات به سازمان برای گرفتن اطلاعات ، رفع یك مشكل ، دریافت یك خدمت و ... انجام می گیرد و بهترین فرصت برای كسب نظرات مراجعین ابتدای ورود و هنگام خروج است .
"نظر سنجی از ارباب رجوع " در سازمان ها تكلیفی است كه در قالب طرح تكریم ارباب رجوع به تمامی سازمان ها ابلاغ شده و همان مطلب فوق را در بر دارد ، با این تفاوت كه در طرح تكریم تنها به دریافت نظرات و انتقادهای مراجعین توجه شده است . و اطلاعات زیادی كه در همین برگه های ساده می توان با پردازش ساده به دست آورد از یاد رفته .
اگر به برگه های ورودی به سازمان به عنوان پرسشنامه های ساده ای نگاه كنیم ، نتایج تحلیل داده های آن نتایج زیر را در بر دارد:
نیاز سنجی از اطلاعات و خواسته های مراجعین ( اینكه به كدام قسمت مراجعه كرده اند)
شناخت بخش های سازمانی دارای مراجعه كننده زیاد
ساعات و تاریخ های اوج مراجعه افراد به سازمان
متوسط زمان حضور مراجعه كننده
شناخت نارسایی های موجود در مجموعه با انتقادها
جمع اوری نظرها و پیشنهادها
شناخت ویژگی های مخاطبین
و همه اینها تنها با سوالات معمولی مثل نام ،‌محل مراجعه ، ساعت ، تاریخ و چند سوال ارزیابی در پشت برگه امكان پذیر است.
پرهیز از تبدیل این برگه ها به پرسشنامه های طولانی ، استفاده از برنامه های كامپیوتری برای تحلیل داده ها ( برای تحلیل مقایسه ای در زمان های مختلف ) و هویت بخشیدن به برگه ها هم برای مراجعه كننده و هم كاركنان ( از طریق اطلاع رسانی نتایج ) سه نكته ای است كه روابط عمومی را قادر می سازد تسهیل گر ارتباط مراجعه كنندگان به سازمان باشد.
حداقل نتیجه این كار می تواند تغییر مكان یك واحد سازمانی از طبقات بالا به طبقات پایین برای دسترسی بهتر مراجعه كنندگان و حداكثر آن هم ارتقاء جایگاه روابط عمومی در درون سازمان برای حمایت از مخاطبین با تكیه بر اطلاعات آماری باشد.