چندین ماه پیش همزمان با شدت یافتن بحران هسته ای ایران ، یادداشتی را  در مورد لزوم توجه به فعالیت های روابط عمومی برای تببین ابعاد بحران برای افکارعمومی نوشته بودم . 
 موضوع این بحث حقانیت ایران در استفاده از فناوری هسته ای برای تولید انرژی نیست چرا که هر ایرانی در هر جا و هر عقیده ای بر آن تاکید دارد.  موضوع بحث روش مدیران برای اقناع و همراه کردن افکارعمومی است. شاید بتوان گفت در بحران هسته ای کشورمان ، بحران روابط عمومی مهم تر است .

شاهد هستیم بعد از مدت ها مذاکره و مسایل حاشیه ای آن - که موضوع این بحث نیست -  اکنون به نقطه بحرانی نزدیک می شویم و متاسفانه باز هم مسئولین و مدیران به خود حق داده اند پشت میز مذاکره و تصمیم گیری بنشینند و هرگاه قضیه بحرانی شد ، در یک روابط عمومی فشرده افکار عمومی را نسبت به منافع ملی و فواید استفاده از انرژی اتمی مطلع کنند.

شاید مدیران و مسئولان سازمان انرژی اتمی و یا مراکز تصمیم گیر تصور میکنند همین کافی است که مردم به آنها اعتماد داشته باشند و نیازی نیست سوالات افکارعمومی پاسخ داده شود ؟ برای مثال ظرف هفته های گذشته هیچ تلاشی صورت نگرفته که افکارعمومی اقناع شود  چرا در اختیار داشتن چرخه سوخت هسته ای به نفع ما است و نباید  امتیازهای اقتصادی و سیاسی طرف مذاکره کننده را بپذیریم؟

چرا روابط عمومی سازمان انرژی اتمی ایران همزمان با تعلیق غنی سازی اورانیوم ، اطلاع رسانی از فعالیت های متنوع هسته ای در پزشکی ، کشاورزی و ... را به حالت تعلیق درآورده است؟
نیاز به همراهی افکارعمومی تمامی ایران چه در صورت موفق آمیز بودن مذاکره با اروپا و چه در صورت ناموفق بودن آن  وجود دارد و در شرایط  بحرانی نمی توان انتظار داشت حمایت از منافع ملی تنها با مصاحبه های تکراری صدا و سیما با مردم و یا  تبلیغات رسانه ای صرف  ایجاد شود.

فعالیت آهسته و پیوسته روابط عمومی سازمان ها و نهادهای مسئول در جریان مذاکرات هسته ای قطعا از  موج رسانه ای منفعلانه و موقت  تاثیر گذارتر بود . که متاسفانه چنین نشد و  حتی به نظر من با این فراموشی ارتباطی سازمان های مسئول ، اعتماد عمومی خدشه دار شده  است و روابط عمومی سازمان هایی نظیر سازمان انرژی اتمی نتوانستند از سرمایه رسانه ای که در بحران هسته ای گذشته به دست آورده بود ، استفاده و آن را برای روز مبادا حفاظت کنند.
شاید این حقیقت تمام روابط عمومی ها در کشور ما است که مخاطبان را در روزهای بحرانی به یاد می آورند!!

دریغ که باز هم صدای این وبلاگ چندان رسا نیست  و باید بسنده کنیم به اینکه شاید روزی  آسیب شناسی برنامه روابط عمومی سازمان انرژی اتمی موضوع یک تحقیق یا پایان نامه شود تا حداقل آن را به عنوان یک مطالعه موردی از نقش روابط عمومی در بحران استفاده کنیم !