یك مهندس معماری توان اینكه در ساختمانی غیر استاندارد زندگی كند را ندارد ...   یك روزنامه نگار تحمل خواندن یك خبرنامه غیر حرفه ای  ... یك نویسنده  هم از خواندن  مطالب كم محتوا دچار سردرد می شود ... و یك استاد موسیقی هم از شنیدن موسیقی نامناسب .  پس باید انتظار داشته باشیم كه برای روابط عمومی هم  این اصل را قایل شویم . اینكه خودمان مخاطب خیلی از برنامه ها قرار می گیریم و كارآمد نبودن برنامه های اطلاع رسانی به ضررمان تمام می شود، ناراحتی مضاعفی دارد . آنچه  خواهم نوشت كمی متفاوت از مطالب گذشته است كه سعی می كنم به عنوان یك مطالعه موردی هم  نظر خودم را بگویم.

این زخمه را دریغ مدار*

  امشب حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی یكی از برنامه های خوب كنسرت های پژوهشی خود را با عنوان " موسیقی كاشمر " برگزار كرد .. علاوه بر این برنامه " در جرگه عشاق " از این دست  فعالیتهای  خوبی است كه توسط مركز موسیقی حوزه هنری هر ماه برگزار می شود و موسیقی و شعر نواحی مختلف ایران با دعوت از شاعران و  اساتید موسیقی محلی در تالار اندیشه مورد بررسی قرار می گیرد و موسیقی خاص نواحی اجرا می شود. شاید مانند یك كنسرت كامل به علاوه اطلاعات تخصصی . این برنامه ها به صورت رایگان برگزار هم می شود.

دلایلی خوب بر این ادعا كه این برنامه ها می تواند در جلب مخاطب موفق باشد :

 كیفیت بالای محتوای برنامه ها با حضور اساتید خوب موسیقی و شعر نواحی و برگزار كنندگان متخصص ، برگزاری رایگان برنامه ، امكانات و تالار خوب در حوزه هنری ، زمان مناسب ( معمولا در تعطیلات و ساعت 7 شب ) ، مكان مناسب از نظر رفت و آمد ، محیط سالم و ...

  متاسفانه دو سالی هست كه از این برنامه ها استفاده می كنم و باید بگویم كه اینگونه نیست و به دلیل اطلاع رسانی نامناسب، این برنامه ها با مخاطب كمی برگزار می شود و خودم هم به صورت اتفاقی از آن مطلع می شوم. طوری كه امشب مجبور شدم پس از شنیدن سخنان رییس مركز موسیقی و گلایه از وضعیت توجه به چنین محافل هنری ، روی یكی از بروشور ها ( كه گویا به خاطر تجربه برنامه های قبلی به اندازه كمی تكثیر شده بود )  یادداشت  كوتاهی بنویسم  :" اگر اطلاع رسانی خوبی به شعاع 1 كیلومتری حوزه هنری انجام می شد حتما سالن پر بود . دانشگاه هنر ، دانشگاه امیر كبیر ، فروشگاه بتهوون ، تئاتر شهر و تالار وحدت چند مركزی هستند كه در نزدیكی حوزه قرار دارند و اطلاع رسانی در همین مراكز بس بود".

هم اكنون تنها به ارسال خبر برای مطبوعات و نصب یك بیلبورد و چند  تراكت در محوطه و ورودی حوزه اكتفا می شود . گرچه  دلسوزی برگزار كنندگان و اقدام فردی آنها شایسته قدردانی است كه خارج از این كارها هم عمل می كنند ، ولی روابط عمومی حوزه هنری جای كار زیادی  دارد .

با اینكه از موقعیت سازمانی حوزه خبری ندارم ، فقط به خاطر اینكه بر اهمیت توجه به روابط عمومی در برگزاری برنامه  ها تاكید كنم ، مواردی را می نویسم كه مجریان برنامه می توانستند در جلب مخاطب استفاده كنند.

·          ایجاد وب سایت یا وبلاگ حوزه هنری .   همین كافی است  كه تمام برنامه های حوزه هنری را مخاطبین آن لاین شكل دهند. یك نمونه خوب از وبلاگ گاهان  خبرنامه مركز حفظ و پژوهش موسیقی ایرانی ببینید .

·          راه اندازی تلفن گویای حوزه هنری و ارایه اطلاعاتی از برنامه های هفتگی حوزه و اطلاع رسانی به مخاطبین كنونی در مورد آن

·          همكاری با فرهنگسراها و مراكز فرهنگی برای نصب پوستر با چاپ محدود برنامه ها

·          دریافت اطلاعات از شركت كنندگان در برنامه های قبلی و ارسال برنامه ها از طریق نمابر / ایمیل ( این تجربه را فرهنگسرای نیاوران داشته است )

·          تشكیل انجمن هایی از شركت كنندگان و ارسال خبرنامه های ساده خبری  به صورت ماهانه .

·          استفاده از جنبه محلی و قومی برنامه ها . برای مثال برنامه بعدی مربوط به موسیقی كهگیلویه و بویر احمد است و قطعا در تهران حداقل چند انجمن و گروه فعال از هر استان را می توان یافت كه مشتاق دیدن برنامه ای از استان خود هستند !

·          همانگونه كه در یادداشتی از كتاب كاربردهای نظریه های ارتباطات نقل كردم : هر مشكلی مشكل ارتباطی نیست ؛ باید الان اضافه كنم كه هر توصیه روابط عمومی هم لزوما ارتباطی نیست . در این مورد هم برگزاری رایگان برنامه ها گویا  با توجه پیش زمینه های ذهنی مخاطب جلب توجه كمتری می كند . گرچه این نظر یك برداشت شخصی است اما به نظر من باید برنامه ها بلیط ورودی با قیمت پایین داشته باشد .   به همین بهانه مراكز فروش نیز عامل اطلاع رسانی می شوند و كمی هم از مهجور ماندن برنامه كاسته می شود و حداقل هزینه اطلاع رسانی فراهم می شود.

*********

از اینها كه بگذریم  جای شما خالی بود . دو تار نوازی و آواز خوانی خانواده رضایی ها از شهرستان كاشمر و مطالب جالب استاد هوشنگ جاوید در مورد موسیقی محلی كاشمر. برای آنها كه با موسیقی خراسان آشنا هستند غنیمتی بود . جالب اینكه به سبب تنوع موسیقی و محتوای برنامه ها می توان مدعی شد مخاطب این برنامه ها واقعا زیاد هستند و حضور 45 نفر در یك سالن 500 نفری ( اگر در ظرفیت سالن اشتباه نكرده باشم ) واقعا جای كار  دارد...

شاید توانستیم برای برنامه بعدی قراری بگذاریم .*  ضمنا عنوان جالب یادداشت از من نیست . مطلب اصلی